του Γρηγόρη Τριανταφυλλόπουλου
Μεγάλη μέρα η 17η Μαρτίου και μεγάλη η χάρη του Αγίου Αλεξίου αφού πέρα από το θρησκευτικό στοιχείο συνδέεται για τον τόπο μας με το ιστορικό γεγονός της ορκωμοσίας για την έναρξη της Επανάστασης την 17η Μαρτίου του 1821!
1998: τίποτα δεν έδειχνε αυτονόητο… Κάποιοι επέμεναν να ακυρώνουν το ρόλο της Συνέλευσης της Βοστίτσας αμφισβητώντας τα σπουδαία γεγονότα για το Έθνος.
Το άρθρο παρέμβαση της εφημερίδας μας με την υπογραφή του Γρηγόρη Τριανταφυλλόπουλου που είχε διασώσει και είχε κρατήσει στο αρχείο της η ΙΛΕΑ συμπεριελήφθη στην εξαιρετική επετειακή έκδοση του δήμου με αφορμή την ευόδωση της πολύ μεγάλης προσπάθειας για την καθιέρωση της επίσημης τοπικής Επετείου.
Το αναδημοσιεύουμε… για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι!
Συζητείται και πάλι την Τετάρτη το βράδυ στο Νομαρχιακό Συμβούλιο το θέμα της έκδοσης του βιβλίου για την ιστορία της Αχαΐας. Βεβαίως μπορεί ο κ. Νομάρχης και οι σύμβουλοί του να μην δίδουν την πρέπουσα σημασία αλλά θα πρέπει να κατανοήσουν τη σοβαρότητα του ζητήματος για το Αίγιο και την Αιγιάλεια.
Αλλοίμονο αν φτάσει αυτή η ώρα κατά την οποία στη διδακτέα ύλη των σχολείων της Αχαΐας διδάσκεται ότι η συνέλευση της Βοστίτσας δεν ήταν και τίποτα σημαντικό και έγινε όχι τις 26 Ιανουαρίου αλλά… το Φεβρουάριο του 1821. Η μετατόπιση κατά ένα μήνα μετά από το πραγματικό γεγονός, μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι αφού έτσι αλλοιώνεται και ο χαρακτήρας της συνέλευσης για τα προεπαναστατικά γεγονότα που έλαβαν χώρα και καθόρισαν την τύχη της Επανάστασης και την παλιγγενεσία του Έθνους.
Ορθώς η λοιπόν η Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία φέρνει εκ νέου το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο της Παρασκευής για την οριστική απόφαση η 26η Ιανουαρίου να είναι ημέρα τοπικής εορτής. Ίσως η έκδοση του βιβλίου για την Αχαΐα ν᾿ αφυπνίσει όλους μας και να διεκδικήσουμε έστω και καθυστερημένα την ιστορική θέση που αξίζει στην πόλη μας.
Οι απόψεις που θέλουν αντιφατικά τα γεγονότα για τη συνέλευση της Βοστίτσας δεν πρέπει να μας απασχολούν, διότι η τεκμηριωμένη ιστορική έρευνα, έχει αποδείξει ακριβώς τη σημαντικότητά της καθώς και την ύψωση του λαβάρου, που το ίδιο βιβλίο αμφισβητεί.
Με μεγάλη ικανοποίηση διάβασα στον πατρινό τύπο συνέντευξη του Προέδρου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας Πελοποννήσου Χρήστου Μούλια ότι στα χέρια της εταιρείας που προεδρεύει βρίσκεται το μοναδικό γνωστό αντίγραφο της προσφώνησης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Θεόφιλου Βλαχοπαπαδόπουλου ο οποίος στις 25 Απριλίου του 1871 παραλαμβάνει στο σιδηροδρομικό σταθμό στην Αθήνα προερχόμενα εξ Οδησσού τα λείψανα του απαγχονισθέντος από τους Τούρκους Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄.
Σε κάποιο σημείο της προσφώνησής του ο Αρχιεπίσκοπος Θεόφιλος αναφέρει τα γεγονότα της κήρυξης της Επανάστασης ακριβώς γιατί μεταξύ του Παλαιών Πατρών Γερμανού, του ιδίου και του Γρηγορίου του Ε΄ υπήρχε μια βαθιά σχέση. Ο μεν Θεόφιλος ήταν αρχιδιάκονος του Παλαιών Πατρών Γερμανού και παρών στην ύψωση του λαβάρου ο δε Παλαιών Πατρών Γερμανός προτού γίνει μητροπολίτης ήταν αρχιδιάκονος του Γρηγορίου του Ε΄. Γι᾿ αυτό και την ημέρα που παραλαμβάνει τα λείψανά του αναφέρει:
«… ὁ είμνηστος Παλαιῶν Πατρῶν Μητροπολίτης, ὁ συμπολίτης σου, ὁ ποτὲ ἱεροδιάκονός σου, καὶ κατόπιν συνάδελφος καὶ συλλειτουργός σου, πρῶτος νταπεκρίθη εἰς τὰ εὐγενῆ καὶ γενναῖα αἰσθήματά Σου. Ἐκεῖ, ἐν τῇ Ἁγίᾳ ἐκείνη Μονὴ, κατασκευάσας ἐθνικὴν σημαίαν πὸ τὸ ράσον του καὶ τὴν φουστανέλλαν τοῦ Ζαΐμη, ἐχάραξεν ἐπ’ αὐτῆς τὸν ἅγιον καὶ Ζωοποιὸν Σταυρόν, καὶ κρατῶν μὲ τὴν αριστερὰν χεῖρα του τὰ πρακτικὰ τῆς πρὸ μικροῦ συγκροτηθεί σης μυστικῆς ἐν Αἰγίῳ συνελεύσεως, καὶ μὲ τὴν δεξιάν τὴν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ, ναγεγραμμένον ἔχουσα τὸ σύνθημα «Ἑλλὰς ανάστηθι ανεξαρτησίαν ἢ θάνατον ὀμνύομεν ἐπὶ τῷ ὀνόματί Σου», ὡς πὸπυρσοῦ τότε οὐρανοκορύφου, μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ περιβλέπτων Ἀχαιῶν καὶ Ἀρκάδων κατηλέκτρισεν ἅπασαν τὴν Ἑλληνικὴν φυλὴν διὰ τοῦ θείου κηρύγματός του. Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τῆς λαμπάδος τῆς ὐπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ναφθείσης καὶ ναγγείλατε πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν, ὅτι ἡ φωνή μου, εἶναι φωνὴ αὐτοῦ τοῦ Κυρίου Παντοκράτορος…».
Βεβαίως σ᾿ αυτή την σύντομη αναφορά δεν είναι δυνατόν να αναφέρω και άλλα τέτοια ακράδαντα στοιχεία. Αυτό που θέλω να να επισημάνω είναι ότι ο συγγραφέας του επίμαχου βιβλίου κ. Λάζαρης που πληροφορούμαι ότι είναι καθηγητής μέσης εκπαίδευσης δεν δίνει στο Αίγιο την πρέπουσα ιστορική σημασία. Με χονδροειδή τρόπο δεν αναφέρει ότι το Αίγιο είναι η πρώτη πόλη που απελευθερώθηκε από τους Τούρκους. «Βάφει» ξανά τη σημαία του Ανδρέα Λόντου κόκκινη μπλε από κόκκινη μαύρη που ήταν αλλά ιδίως προσβάλλει τη μνήμη του και μαζί όλη την πολη όταν δεν αναφέρεται στη συμβολή του στο πρώτο σύνταγμα του 1843, που είναι γνωστό ότι ήταν ο πρωτεργάτης του.
Αν λοιπόν κάποιοι είτε γιατί έτσι τους βολεύει κομματικά – τοπικιστικά ή δεν τη στοιχειώδη ιστορική γνώση θέλουν να υποβαθμίσουν την ιστορική θέση του Αιγίου παραχαράσσοντας την ιστορία, διερωτώμαι αν εμείς όλοι έχουμε το δικαίωμα να τους το επιτρέψουμε. Το ελάχιστο απέναντι στους προγόνους μας δεν είναι να τιμάμε τους αγώνες τους όπως πρέπει; Ίσως να έφθασε η ώρα μια επιστημονική σοβαρή δουλειά, χωρίς να παραβλέπω το έργο της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας ν᾿ αρχίσει και ο Δήμος Αιγίου. Να υποστηρίξει την έκδοση ενός τέτοιου βιβλίου καθιερώνοντας και ανάλογες επετειακές εκδηλώσεις. Τώρα γιατί σε λίγο θα είναι πολύ αργά…
(«Αιγίοχος», 15 Δεκεμβρίου 1998)