«Ο σύγχρονος επισκέπτης δεν αναζητά απλώς ένα αξιοθέατο. Αναζητά εμπειρία. Αναζητά τόπους με ταυτότητα, ιστορία, αυθεντικότητα και νόημα. Και η περιοχή μας έχει όλα τα στοιχεία για να το πετύχει» τόνισε μεταξύ άλλων στην ομιλία του κατά το 3ο Aigialeia`s Culture Roads με θέμα «Ο Θρησκευτικός τουρισμός ως πνευματική εμπειρία Πολιτισμού και Ιστορίας!» που διοργανώθηκε από την εφημερίδα «Ημερήσιος της Αχαϊας» και την Ένωση Ιδιοκτητών Ημερήσιων Επαρχιακών Εφημερίδων, ο Αχαιός βουλευτής Ανδρέας Κατσανιώτης.
Ο κ΄.Κατσανιώτης ήταν μεταξύ των κεντρικών ομιλητών του forum που διεξήχθη το απόγευμα της Τετάρτης 3 Ιουνίου υπό την αιγίδα της Ι.Μ. Καλαβρύτων & Αιγιαλείας, της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, του Πανεπιστημίου Πατρών και του δήμου Αιγιαλείας με την ευγενική υποστήριξη της ΔΕΥΑ Αιγιαλείας, τονίζοντας ότι: «Η Αιγιάλεια έχει θάλασσα, βουνό, κρασί, γαστρονομία, τοπικά προϊόντα, προσκυνήματα, μοναστήρια, ιστορική μνήμη και εγγύτητα στην Αθήνα.
Τα Καλάβρυτα έχουν μοναδικό ιστορικό και θρησκευτικό βάρος: την Αγία Λαύρα, το Μέγα Σπήλαιο, τη μνήμη της Επανάστασης, το φυσικό τοπίο, τη βαριά ιστορική τους ταυτότητα.
Ανάμεσα σε αυτά τα δύο υπάρχει μια φυσική και ιστορική διαδρομή: το Διακοπτό, ο Βουραϊκός, ο Οδοντωτός, η πορεία από τη θάλασσα στο βουνό, από την Αιγιάλεια στα Καλάβρυτα, από την πίστη στην ιστορία και από την εμπειρία στη μνήμη.
Αυτό πρέπει να αναδείξουμε.
Ο θρησκευτικός τουρισμός δεν είναι μόνο προσκύνημα. Είναι σύνδεση με την ιστορία, την παράδοση, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την πίστη και την εθνική μνήμη.
Από την Παναγία Τρυπητή στο Αίγιο μέχρι την Αγία Λαύρα και το Μέγα Σπήλαιο στα Καλάβρυτα, δεν μιλάμε απλώς για σημεία επίσκεψης. Μιλάμε για σταθμούς πνευματικής, ιστορικής και εθνικής μνήμης.
Η Επανάσταση του 1821 δεν είναι για την περιοχή μας ένα μακρινό ιστορικό γεγονός. Είναι παρούσα στους τόπους, στα μοναστήρια, στις αφηγήσεις και στη μνήμη των ανθρώπων.
Γι’ αυτό η Αιγιάλεια και τα Καλάβρυτα δεν πρέπει να λειτουργούν ως ασύνδετοι προορισμοί. Πρέπει να λειτουργήσουν ως ενιαία διαδρομή εμπειρίας.
Να ενώσουμε:
την Παναγία Τρυπητή με το ιστορικό Αίγιο,
το Διακοπτό με τον Βουραϊκό,
τον Οδοντωτό με τα Καλάβρυτα,
το Μέγα Σπήλαιο και την Αγία Λαύρα με τη μνήμη της Επανάστασης,
το κρασί και τη γαστρονομία της Αιγιάλειας με τη φιλοξενία και τη φυσική ομορφιά των Καλαβρύτων.
Αυτή η σύνθεση μπορεί να δημιουργήσει ένα ισχυρό brand προορισμού.
Γιατί brand δεν είναι ένα λογότυπο. Δεν είναι ένα σύνθημα. Brand είναι αυτό που μένει στον επισκέπτη όταν φύγει. Είναι η εμπειρία που έζησε. Είναι η ιστορία που θα μεταφέρει. Είναι ο λόγος για τον οποίο θα επιστρέψει.
Ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη διαδρομή έχει ο Οδοντωτός Σιδηρόδρομος Διακοπτού – Καλαβρύτων.
Ο Οδοντωτός δεν είναι απλώς μέσο μεταφοράς. Είναι εμπειρία. Είναι ζωντανό τοπόσημο. Είναι η διαδρομή που ενώνει τη θάλασσα με το βουνό, την Αιγιάλεια με τα Καλάβρυτα, τον Βουραϊκό με την ιστορική μνήμη.
Γι’ αυτό η ασφαλής επαναλειτουργία του είναι κρίσιμη. Όχι μόνο ως τεχνικό ζήτημα, αλλά ως μέρος της τουριστικής, πολιτιστικής και βιωματικής ταυτότητας ολόκληρης της περιοχής.
Δεν μπορεί να μιλάμε για τουρισμό εμπειρίας και να στερούμαστε ένα από τα ισχυρότερα βιωματικά στοιχεία της Αχαΐας.
Χρειάζεται συνέργεια. Χρειάζεται συνέχεια. Χρειάζεται κοινή στρατηγική.
Τουρισμός, Πολιτισμός, Περιφέρεια, Δήμοι, Εκκλησία, Επιμελητήριο, επαγγελματίες, παραγωγοί, οινοποιοί και πολιτιστικοί φορείς πρέπει να λειτουργήσουν με κοινή κατεύθυνση.
Όταν όλα μένουν χωριστά, έχουμε αποσπασματικές δράσεις.
Όταν ενώνονται, έχουμε ταυτότητα.
Και όταν η ταυτότητα γίνεται εμπειρία, τότε δημιουργείται brand.
Η Αιγιάλεια και τα Καλάβρυτα έχουν μια από τις πιο δυνατές διαδρομές πίστης, ιστορίας και ελευθερίας στην Ελλάδα.
Το στοίχημα είναι να την οργανώσουμε, να την προστατεύσουμε και να την αναδείξουμε.
Όχι με πρωτοβουλίες μιας θητείας, αλλά με στρατηγική δεκαετίας.
Η περιοχή μας δεν είναι απλώς πέρασμα.
Είναι τόπος πίστης. Είναι τόπος ιστορίας. Είναι τόπος μνήμης. Είναι τόπος εμπειρίας. Και έχει ακόμη πολλά να πει»
Ενώ στάθηκε ι διαίτερα στο γεγονός ότι: «Η Εκκλησία μπορεί να δώσει αυθεντικότητα και πνευματικό βάθος. Η Περιφέρεια και οι Δήμοι μπορούν να οργανώσουν υποδομές και διαδρομές. Η επιχειρηματικότητα μπορεί να μετατρέψει την επίσκεψη σε φιλοξενία και εμπειρία. Όταν όλα αυτά μένουν χωριστά, έχουμε αποσπασματικές δράσεις. Όταν ενώνονται, έχουμε ταυτότητα. Και όταν η ταυτότητα γίνεται εμπειρία, τότε δημιουργείται brand. Εδώ όμως πρέπει να βάλουμε και ένα ζήτημα βαθύτερο από τον τουρισμό. Το ζήτημα της συνέχειας.
Δεν μπορεί κάθε φορά που αλλάζουν πρόσωπα να ξεκινάμε από την αρχή.
Δεν μπορεί να αλλάζει ένας υπουργός και να ακυρώνεται ένας σχεδιασμός.
Δεν μπορεί να αλλάζει μια δημοτική ή περιφερειακή αρχή και να μη μένει τίποτα όρθιο από όσα είχαν συμφωνηθεί.
Δεν μπορεί να αλλάζει μια κυβέρνηση και να μηδενίζονται πολιτικές που αφορούν την ταυτότητα, την ανάπτυξη και το μέλλον ενός τόπου.
Ο θρησκευτικός, πολιτιστικός και βιωματικός τουρισμός δεν είναι έργο μιας θητείας.
Είναι στρατηγική δεκαετίας.
Ένας τόπος δεν μπορεί να χτίσει brand αν κάθε λίγα χρόνια αλλάζει αφήγημα.
Δεν μπορεί να δημιουργήσει εμπιστοσύνη αν κάθε αλλαγή προσώπων ακυρώνει όσα προηγήθηκαν. Και εδώ η Εκκλησία έχει ένα χαρακτηριστικό από το οποίο μπορούμε να διδαχθούμε. Η Εκκλησία έχει λύσει σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα της συνέχειας.
Με τη θεσμική της διάρκεια.
Με τη μνήμη της.
Με τη σταθερότητα των προσώπων.
Με την ισοβιότητα της εκκλησιαστικής διακονίας.
Δεν αλλάζει κατεύθυνση κάθε λίγα χρόνια.
Δεν διαγράφει την παράδοση επειδή αλλάζει μια διοίκηση.
Κρατά μνήμη, συνέχεια, τελετουργία, αφήγηση και παρουσία μέσα στον χρόνο».