Του Γρηγόρη Τριανταφυλλόπουλου
Ίσως πιο εύστοχη αναφορά από την «παγίδα του Θουκυδίδη» που προέβαλε δηκτικά ο Κινέζος πρόεδρος στον Ντόναλντ Τραμπ να μην συναντάται στη σύγχρονη πολιτική σκηνή… Έχοντας βαθιά γνώση της ιστορίας και της φιλοσοφίας οι Κινέζοι (και εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες δεν πάμε πίσω…) αποδεικνύουν πάντα ότι η αρχαία Ελληνική Γραμματεία θα`πρεπε να αποτελεί τον οδηγό και σήμερα για την ευδαιμονία…
Η αξία της Ελευθερίας της Δικαιοσύνης της Ευθύνης και της Συμμετοχής στα κοινά ενισχύοντας πάντα την ιστορική συνείδηση για την Δημοκρατία και τους Νόμους θα `πρεπε να αποτελούν το θεμέλιο για τη σύγχρονη στάση ζωής!
Με μια πρόταση ο Σι Τζινπίνγκ τα είπε όλα στον πλανητάρχη κι αν δεν τον έπεισε σίγουρα έστειλε ένα μήνυμα στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και στην παγκόσμια κοινότητα. .που στενάζουν στα στενά (που είναι πολύ στενά τελικά) του Ορμούζ…
Ας θυμηθούμε μαζί την «παγίδα» του Θουκυδίδη που κατάστρεψε τον αρχαίο ελληνικό κόσμο πριν την επικράτηση του Φιλίππου κι ας αναρωτηθούμε πως θα κάνουμε καλύτερο τον κόσμο μας ξεκινώντας πρώτα από της δικής μας επιρροής πολιτική συμπεριφορά.
Ας δούμε λοιπόν τι είναι η παγίδα του Θουκυδίδη…
Η Απέλλα, η συνέλευση των πολιτών της Σπάρτης, αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο στην Αθήνα, αντίθετα προς την εισήγηση του βασιλιά Αρχίδαμου. Και μάλιστα η Απέλλα επέβαλε στον διαφωνούντα βασιλιά την αρχιστρατηγία σε έναν πόλεμο που αυτός δεν ήθελε.
Η απόφαση της Απέλλας οφειλόταν στην πεποίθηση ότι η Αθήνα ισχυροποιείτο συνεχώς και πολύ σύντομα η Σπάρτη θα ήταν μία πόλη περικυκλωμένη από μία αχανή αθηναϊκή επικράτεια και δεν θα ήταν πλέον σε θέση να αντιδράσει. Γιατί για τους Αρχαίους Έλληνες η ισορροπία μεταξύ των πόλεων-κρατών ήταν πολύ σημαντική.
Η συνεχής αύξηση της αθηναϊκής ισχύος οδηγούσε σε ολική ανατροπή αυτής της ισορροπίας. Τελικώς η Σπάρτη αποφάσισε να αρχίσει αυτόν τον ιδιότυπο προληπτικό πόλεμο.
Αθήνα και Σπάρτη αποδύθηκαν σε λυσσαλέο αγώνα αλληλοεξόντωσης μέχρις εσχάτων, με αποτέλεσμα την αμοιβαία αποδυνάμωσή τους, μετά μία βραχεία ηγεμονία της Σπάρτης και μία μεταβατική ηγεμονία της Θήβας, και τελικώς τη σαρωτική επέλευση του Φιλίππου του Μακεδόνος. Αυτό ήταν και το τέλος του αρχαίου ελληνικού κόσμου.
