Πολύ συζήτηση έχει γίνει μετά τον θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου και πολλές και εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις διατυπώθηκαν για την αινιγματική αυτή προσωπικότητα.
Ακόμα υπήρξαν και άλλοι που έδειξαν υπερβολική αυστηρότητα ή ακόμα και εμπάθεια που έγραψαν ότι ο Σαββόπουλος ήταν ένας κλέφτης που έκλεβε στίχους και μουσική και αντέγραφε ακόμα και εμφάνιση με τιράντες, σκουφιά κλπ από τον Λουτσιο Ντάλλα, ή ότι το ¨βρώμικο ψωμί ¨είναι κλεμμένο και είναι του Λεό Φερρέ .
Ακόμα γράφηκαν ότι ο Νιόνιος αντέγραφε κατά γράμμα και τον Μπόμπ Ντίλαν όχι μόνο στους στίχους αλλά και στην θρησκευτική και πολιτική συμπεριφορά .
Δεν έλλειψαν και οι φωνές που προσπάθησαν να ταυτίσουν την περίπτωση του με αυτή του Μίκη για να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι μεγάλοι δημιουργοί απαρνήθηκαν την νεότητα των αγώνων και των οραμάτων με τον ώριμο συντηρητικό φιλελεύθερο λόγο .
Είναι σαφές ότι θέλουν να σταλεί το μήνυμα ότι αυτή η μεταστροφή πρέπει να θεωρείται ¨φυσιολογική¨ και ρεαλιστική θέση για κάθε άνθρωπο ,αφού οι άνθρωποι του πνεύματος έχουν την γενναιότητα να αναθεωρούν και να κλείνουν την πόρτα στα παλιά στερεότυπα .
Όμως η περίπτωση του ¨Νιόνιου ¨ που από τον αντιδικτατορικό αγώνα πέρασε στην ανοιχτή παρέμβαση υπέρ του ΝΑΙ και μετά στην προτίμηση για αυτοδυναμία της ΝΔ σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί αφού η ιστορία των μεγάλων δημιουργών κομμουνιστικής και γενικότερα αριστερής αναφοράς δείχνει το αντίθετο .
Υπηρέτησαν την τέχνη ,τα γράμματα ,τον πολιτισμό μέχρι το τέλος της ζωής τους δείχνοντας μέσα από την τέχνη τους τον δρόμο για την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης .
Ακόμα και η περίπτωση του Μίκη που θέλουν να την εξομοιώσουν με του Σαββοπουλου, δεν είναι ίδια .
Ο Μίκης σε προσωπική του επιστολή στις 5 Οκτωβρίου του 2020 προς τον Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ, έγραφε: «Τώρα στο τέλος της ζωής μου, την ώρα των απολογισμών, σβήνουν απ’ το μυαλό μου οι λεπτομέρειες και μένουν τα “Μεγάλα Μεγέθη”. Έτσι βλέπω ότι τα πιο κρίσιμα, τα δυνατά και τα ώριμα χρόνια μου τα πέρασα κάτω από τη σημαία του ΚΚΕ. Για το λόγο αυτό θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο σαν κομμουνιστής».
Ο ίδιος είχε πει: Είναι οι αγώνες και η μουσική τόσο δεμένα πια μέσα μου, ώστε δεν μπορώ να φανταστώ ούτε αγώνες χωρίς τραγούδι ούτε τραγούδι χωρίς αγώνα. Φαίνεται πως το ταλέντο μου, σαν μια παράξενη μπαταρία, εκεί μέσα γεμίζει. Μέσα στη ζεστασιά της χειραψίας, μέσα στο αετίσιο βλέμμα του συναγωνιστή, μέσα στις ιαχές των συλλαλητηρίων και στη βοή της μάχης… Ομως το ταλέντο δεν έρχεται μόνο του. Για να φυτρώσει, του πρέπει στρώμα παχύ ευαισθησίας.
Αυτό σημαίνει πως ο αληθινός καλλιτέχνης δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος όταν γύρω του οι άλλοι βογκούν, ταπεινώνονται, πεινούν, τσακίζονται… Τότε η ευαισθησία αυτή γίνεται ευθύνη και φέρνει τον καλλιτέχνη μέσα στον λαό… Πώς θέλετε από τον καλλιτέχνη, που τον εκτιμάτε και τον αγαπάτε, να μένει αδιάφορος, απομονωμένος πίσω από τις παχιές κουρτίνες, πίσω από τη ζωή, και να φτιάχνει ήρεμος, ξένοιαστος και αδιάφορος τραγούδια, όταν έξω, στους βουερούς δρόμους, η αδικία αλωνίζει, το ψέμα θριαμβεύει;».
Νομίζω δεν χρειάζονται να ειπωθούν περισσότερα για τον ρόλο του καλλιτέχνη που πρέπει να είναι μέσα στο λαό και είναι εκ του πονηρού να γενικεύονται κάποιες εξαιρέσεις σαν αυτή του σπουδαίου δημιουργού ¨Νιόνιου ¨ που άφησε στον κόσμο που τον θαύμασε και τον αγάπησε ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ;